Georgia on their mind

Ik bewoon op dit moment een week lang een huis met een televisie en kabelaansluiting. Op die televisie kijk ik afwisselend naar pokertoernooien, en naar CNN en de BBC, om het gepoker in de Kaukasus te volgen. Naar Nederlandse televisie kijk ik niet omdat het risico om of J.P. of Mart te treffen te groot is. Gisterenavond zapte ik per ongeluk langs een tafel waar beiden aan waren geschoven, en heb in uitstekend gezelschap, samen met een topjuriste van naam, enige tijd mijn hoofd tegen de muur geslagen. Enige dagen eerder had ik onze J.P. letterlijk horen zeggen dat de doodstraf verbeterd was in China. Op dat moment brak er in Europa een oorlog uit, maar ja, daar in Beijing was J.P. de Chinezen een lesje aan het leren over mensenrechten, 'Als we het hebben over mensenrechten, dan kan het toch niet zo zijn dat...'

Geen Mart of J.P. dus meer voor mij, maar CNN en BBC, en hun verslag van een vreselijk spannend potje poker over de ruggen van 70.000 Zuid-Osseten. Of hoeveel er nog van over zijn. CNN spreekt van een nieuwe Koude Oorlog, en diplomaten van beide landen beschuldigen elkaar van genocide. Naast het begrip ethnic cleansing heb jij nu ook electoral cleansing, een Zimbabwaanse specialiteit. Omdat allerlei analysten denken dat Moskou er op uit is om een ander regime te krijgen in Tblisi zou je voor deze vorm van oorlog de term democratisch pokeren kunnen gebruiken. Waarbij helaas de Amerikanen, door onder andere onze J.P. gesteund, de regels van het spel ernstig hebben opgerekt. Als Poetin terugkomt met de redeneringen die de Amerikanen zelf hebben gebruikt bij het niet respecteren van andermans soevereiniteit in de afgelopen jaren heeft hij helaas in het huidige internationale poker een redelijk sterk punt. Of je speelt het spel met, of je speelt het spel zonder de soevereiniteitsregel, niet de ene keer met en de volgende keer zonder.

Misschien dat Nederlandse bewindslieden de volgende keer als ze hele kromme dingen recht lullen, met onzinpraatjes die het laffe Nederlandse parlement na enig aandringen accepteert, dat ze de volgende keer in ieder geval beseffen dat ze daardoor indirect goedkeuring geven aan een verandering van de regels van de internationale rechtsorde, met alle gevolgen van dien. Een ding hoop ik van harte, dat onze ministers en ons parlement, tot de oorlog in Zuidoost-Europa vreedzaam ten einde is gebracht, de Spelen relativeren, en gaan slapen niet met gouden medailles, maar met Georgië in hun gedachten. In tegenstelling tot J.P. en de zijnen weet ik namelijk wel voor wie de bel luidt.